Czuję się stale kapłanem Archidiecezji Krakowskiej. Stałem się kapłanem w Kościele Krakowskim dzięki temu, że przeszedłem Seminarium Krakowskie. Przynależę więc do tego Seminarium. Przynależę w tym znaczeniu, że Seminarium Krakowskie przygotowało mnie do kapłaństwa. To jest wielka rzecz, przygotować człowieka do kapłaństwa. Mnie do kapłaństwa przygotowało Krakowskie Seminarium, za co jestem mu wdzięczny.

Świadomi wielkości przekazanego nam dziedzictwa, podejmujemy zadanie, jakie stawia przed nami Seminarium Krakowskie. Stanowimy grono ludzi, których w momencie wstąpienia do Seminarium Duchownego łączy zarówno jeden chrzest i jedna wiara, jak i żywe pragnienie znalezienia prawdy i osiągnięcia pełnej ludzkiej dojrzałości. Tworzymy wspólnotę ludzi sięgających po świętość rozumianą jako spotkanie z Bogiem i zjednoczenie z Nim, będącą pełną realizacją człowieczeństwa.

Seminarium jest więc okresem intensywnego dojrzewania osobowości każdego z nas i czasem wytężonej pracy nad budową wspólnoty religijnej opartej o zasady ewangelicznej miłości Boga i ludzi. Stanowimy wyróżnioną wspólnotę uczniów Chrystusa. Pośród innych społeczności chrześcijańskich, Seminarium jest naznaczone faktem, iż jego wspólnota składa się z osób powołanych przez Boga do podjęcia w swoim pokoleniu odpowiedzialności kapłańskiej za najwyższe wartości: zbawienie, prawdę, miłość, sprawiedliwość, godność człowieka. Jesteśmy zatem zespołem ludzi, w ręce których Chrystus Pan pragnie złożyć losy Ewangelii w naszych czasach. Naszym istotnym zadaniem staje się więc odpowiedzialność za komunię człowieka z Bogiem.

Niezwykłe powołanie, z jakim Pan Bóg zwraca się do każdego z nas, wywiera decydujący wpływ na charakter życia seminaryjnego. Otrzymana łaska wyznacza dwa zasadnicze zadania Seminarium: odczytania autentyczności powołania oraz formacji przyszłego kapłana - duszpasterza.

Każdy przygotowujący się do kapłaństwa, w czasie swego pobytu w Seminarium, i to już w pierwszym okresie, winien z pełnym przekonaniem odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Bóg wzywa go osobiście do posługi kapłańskiej. Natchniony tekst Listu do Hebrajczyków mówi: Nikt bowiem sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga [Hbr 5, 4].

Pierwszym więc zadaniem życia seminaryjnego jest uzyskanie jasnej i pełnej świadomości życiowego powołania. Ci, którzy dochodzą do przekonania, że Pan Bóg nie wzywa ich do kapłaństwa, starają się, w miarę możliwości, rozpoznać swoją prawdziwą drogę życiową i pogłębiwszy wśród nas swoją wiarę, sami opuszczają nasze grono, aby czynić dobrze tam, gdzie Pan Bóg chce ich mieć. Kościół Chrystusowy, licząc się z możliwością błędnego odczytania przez człowieka jego życiowego powołania, w poczuciu odpowiedzialności za dobro kapłańskiej posługi i w trosce o każdego z członków naszej wspólnoty, pragnie pomóc w nabraniu pewności, co do powołania każdego z nas. W tym celu nakreślono zasadnicze rysy osobowości kandydata do kapłaństwa.

Powinien on odznaczać się między innymi takimi przymiotami:

1. odpowiednią zdatnością duchową (miłością Boga i bliźniego, dążnością do braterstwa i zaparcia się siebie, doświadczoną czystością, zmysłem kościelnym, gorliwością apostolską i misyjną),
2. zdatnością moralną (szczerością ducha, dojrzałością uczuciową, wyrobieniem towarzyskim, umiejętnością dochowania wierności obietnicom, ciągłą troską o sprawiedliwość, duchem przyjaźni i słusznej wolności, odpowiedzialnością, pracowitością, chęcią współpracy z innymi),
3. zdatnością intelektualną (umiejętnością stosowania słusznej i zdrowej oceny, uzdolnieniami wystarczającymi do odbycia studiów kościelnych),
4. zdrowiem fizycznym i psychicznym,
5. dobrą intencją, czyli gotowością podjęcia zadań kapłańskich z pobudek religijnych
6. oraz dobrowolnością podjętego wyboru.

Posiadanie tych przymiotów, połączone z wewnętrznym przekonaniem o wezwaniu przez Boga, jest znakiem powołania do kapłaństwa.

Kto po zastanowieniu, przy ścisłej współpracy z łaską Bożą, dochodzi do przekonania, że kapłaństwo jest jedyną drogą, jaką mu Bóg wyznaczył, ten podejmuje zadanie wszechstronnej formacji przygotowującej do posługi kapłana - duszpasterza. Rozpoczyna proces doskonalenia całej osobowości obejmujący formację ludzką, formację duchową, studia teologiczne oraz przygotowanie do pracy duszpasterskiej.