Istniejemy dlatego, że zostaliśmy powołani. Powołanie jest wcześniejsze niż życie.
Pan Bóg nas najpierw wybrał i powołał, a dopiero potem stworzył.
Powołani jesteśmy odwiecznie.
Każdy więc ma powołanie.
Ono jest zapisane w sercu Boga.
Bóg stwarzając nas na swój obraz i podobieństwo dał nam serce podobne do swojego.
W sercu każdego człowieka zapisane jest też powołanie, tak jak zapisane jest ono w sercu Boga.
Ale jak powołanie odczytać?
Co wziąć pod uwagę, aby dobrze zrozumieć do czego mnie Bóg powołuje?
Co rozważyć, aby poznać, jakiej formy życia pragnie dla mnie Bóg?
Prezentujemy tutaj materiały, które mogą pomóc w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, co jest moim powołaniem. Szczególnie chcemy wskazać tematy do refleksji dla tych, którzy zastanawiają się, czy ich drogą życia jest służba Bogu w kapłaństwie i życiu zakonnym. Chcemy też zwrócić uwagę na książki, które warto przeczytać, aby pewniej rozeznać swoje powołanie. Zamieszczamy też modlitwy o powołania, o rozeznanie powołania i za powołanych.
47. Światowy Dzień Modlitw o Powołania, który przeżywać będziemy w IV Niedzielę Wielkanocną – 25 kwietnia 2010 roku, w Niedzielę „Dobrego Pasterza” – stanowi dla mnie okazję, by poddać pod refleksję temat, który dobrze harmonizuje z Rokiem Kapłańskim: Świadectwo wzbudza powołania. Owocność propozycji powołaniowych zależy najpierw od inicjatywy i działania Boga, ale – jak to potwierdza doświadczenie duszpasterskie – jest wspierana także jakością i bogactwem świadectwa osobistego i wspólnotowego tych, którzy już odpowiedzieli na wołanie Pana do podjęcia posługi kapłańskiej czy do życia konsekrowanego. Ich świadectwo może pomóc innym, by i oni zapragnęli z wielkodusznością odpowiedzieć na głos Chrystusa. Powyższy temat jest zatem ściśle powiązany z życiem i posłannictwem kapłanów oraz osób konsekrowanych. Wszystkich, których Pan powołał do pracy w swojej winnicy, pragnę zaprosić do tego, by odnowili swoją wierną odpowiedź, zwłaszcza w tym Roku Kapłańskim, który ustanowiłem w związku ze 150. rocznicą śmierci św. Jana Marii Vianneya, proboszcza z Ars, który jest wciąż aktualnym wzorem kapłana i proboszcza.
Z okazji Światowego Dnia Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego, który będziemy przeżywać 3 maja 2009, w IV Niedzielę po Wielkanocy, cieszę się, że mogę zaprosić cały Lud Boży do refleksji na temat: Zaufanie w obliczu inicjatywy Boga i odpowiedź człowieka. W Kościele ciągle na nowo rozbrzmiewa wołanie Chrystusa: „Proście więc Pana żniwa, aby posłał robotników na żniwo swoje!" (Mt 9, 38). Proście! To stanowcze wezwanie Pana upewnia nas o tym, że modlitwa o powołania powinna być nieustanna i pełna zaufania. Tylko ożywiona modlitwą, wspólnota chrześcijańska może rzeczywiście „żywić silniejszą wiarę i nadzieję w Bożą inicjatywę" (Adhortacja apostolska, Sacramentum caritatis, 26).
1. Na Światowy Dzień Modlitw o Powołania, który będziemy obchodzić 13 kwietnia 2008 r., wybrałem temat: «Powołania w służbie Kościoła misyjnego». Po zmartwychwstaniu Jezus polecił apostołom: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego» (Mt 28, 19), i zapewnił: «Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28, 20). Kościół jest misyjny jako całość i w każdym ze swoich członków. Chociaż na mocy sakramentów chrztu i bierzmowania każdy chrześcijanin jest powołany do dawania świadectwa i głoszenia Ewangelii, to jednak wymiar misyjny jest szczególnie i ściśle związany z powołaniem kapłańskim. W czasach przymierza z Izraelem Bóg powierzał misję proroków i kapłanów osobom, które wybierał, powoływał i posyłał do ludu w swoim imieniu. Tak było na przykład z Mojżeszem: «Idź przeto teraz - powiedział do niego Pan - oto posyłam cię do faraona, i wyprowadź mój lud, Izraelitów, z Egiptu (...) po wyprowadzeniu tego ludu z Egiptu oddacie cześć Bogu na tej górze» (Wj 3, 10. 12). Tak było też w przypadku proroków.
Czcigodni Bracia w Biskupstwie, Drodzy Bracia i Siostry,
Celebracja kolejnego Światowego Dnia Modlitw o Powołania staje się dla mnie okazją ku temu, by zaprosić cały Lud Boży do refleksji na temat: Powołanie w tajemnicy Kościoła. Święty Paweł Apostoł pisze: „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa... W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa" (Ef 1, 3-5). Jeszcze przed założeniem świata, zanim zaczęliśmy istnieć, Ojciec Niebieski wybrał nas osobiście i powołał do tego, byśmy weszli w synowską relację z Nim poprzez Jezusa, Słowo Wcielone, pod natchnieniem Ducha Świętego. Oddając za nas życie, Jezus wprowadził nas w tajemnicę miłości Ojca. W tajemnicę tej miłości, która całkowicie obejmuje Jezusa i którą On ofiaruje każdemu z nas. W ten sposób, zjednoczeni z Jezusem, który jest Głową, tworzymy jedno ciało, którym jest Kościół.
Czcigodni Bracia w Biskupstwie, Drodzy Bracia i Siostry.
Coroczny Światowy Dzień Modlitw o Powołania, to okazja ku temu, by ukazać zna-czenie powołań w życiu i w posłannictwie Kościoła. To również okazja, by intensyfikować naszą modlitwę, aby powołania wzrastały w aspekcie ilości i jakości. Na zbliżający się Dzień Modlitw o Powołania pragnę zaproponować jako temat refleksji zagadnienie, które zawsze jest aktualne: powołanie w służbie wspólnoty Kościoła.
W zeszłym roku zapoczątkowałem nowy cykl katechez w czasie audiencji środowych. Cykl ten poświęcony jest relacji między Chrystusem a Kościołem. W inauguracyjnej katechezie stwierdziłem, że pierwsza wspólnota chrześcijan powstała wtedy, gdy niektórzy rybacy z Galilei, na skutek spotkania z Jezusem, pozwolili się pozyskać Jego spojrzeniem i Jego słowami, przyjmując Jego stanowcze zaproszenie: „Pójdźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi" (Mk 1,17; por. Mt 4,19).
