Istniejemy dlatego, że zostaliśmy powołani. Powołanie jest wcześniejsze niż życie.
Pan Bóg nas najpierw wybrał i powołał, a dopiero potem stworzył.
Powołani jesteśmy odwiecznie.
Każdy więc ma powołanie.
Ono jest zapisane w sercu Boga.
Bóg stwarzając nas na swój obraz i podobieństwo dał nam serce podobne do swojego.
W sercu każdego człowieka zapisane jest też powołanie, tak jak zapisane jest ono w sercu Boga.
Ale jak powołanie odczytać?
Co wziąć pod uwagę, aby dobrze zrozumieć do czego mnie Bóg powołuje?
Co rozważyć, aby poznać, jakiej formy życia pragnie dla mnie Bóg?
Prezentujemy tutaj materiały, które mogą pomóc w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, co jest moim powołaniem. Szczególnie chcemy wskazać tematy do refleksji dla tych, którzy zastanawiają się, czy ich drogą życia jest służba Bogu w kapłaństwie i życiu zakonnym. Chcemy też zwrócić uwagę na książki, które warto przeczytać, aby pewniej rozeznać swoje powołanie. Zamieszczamy też modlitwy o powołania, o rozeznanie powołania i za powołanych.
Nie trzeba, abym powiedział wszystko na temat powołania do kapłaństwa i tego, kim jest ksiądz. Pragnę jedynie przedstawić kilka spostrzeżeń w celu uwypuklenia szczególnych cech tego wezwania.
1. Przede wszystkim chciałbym przypomnieć, chociaż to może wydać się oczywiste, że mówimy o powołaniu do kapłaństwa. Z tego wynika, że będziemy patrzeć z perspektywy człowieka, który wierzy, że taki temat można podjąć. To znaczy, że wierzymy, iż chodzi o szczególne „wezwanie" od Boga. Samo w sobie, nie jest to wezwanie nadzwyczajne. Jego zwyczajność polega na tym, że Bóg kształtuje i powołuje „blisko do siebie" ludzi, należących już do Jego ludu, do tego samego ludu wierzących, który Jezus odkupił poprzez swoją ofiarę na krzyżu. Pokreślić fakt, że powołanie jest wezwaniem, znaczy podkreślić wymiar daru. Powołanie do kapłaństwa to nie wybór zawodu. Powołanie rodzi się przede wszystkim z obietnicy samego Boga, który zechciał uczestniczyć w dziejach swego ludu, początkowo w osobie Jezusa, a potem zechciał także swoją obecność uczynić wieczną poprzez „szafarzy", dzięki którym Jezus w sakramentach jest obecny wśród swoich. Powołanie do kapłaństwa jest zatem znakiem wierności: wierności Boga który podejmuje się opieki nad swoim ludem; znakiem, który, dzięki swej wyrazistości, powinien natychmiast przypominać samą obecność Boga i Jego głęboką miłość do człowieka. Chociaż właściwie nie jest możliwe określenie hierarchii powołań, gdyż wszystkie są darem Boga i wyrazem rozmaitych charyzmatów, jakie Duch Święty wzbudza w Kościele, powołanie do kapłaństwa jest z jednego powodu najistotniejsze; gdyby zabrakło wyświęconych szafarzy, zabrakłoby i możliwości sakramentalnego czynienia Jezusa obecnym.
Chciałbym podkreślić kilka różnic pomiędzy powołaniem zakonnym a powołaniem świeckiego konsekrowanego.
Konsekrowana osoba świecka nie jest zakonnikiem a wspólnota, do której należy, zwana Zakonem Świeckim, nie jest zgromadzeniem zakonnym, lecz świeckim. Ten rodzaj powołania nie jest szczególnie znany i tym mniej brany pod uwagę w powołaniowych programach wychowawczych, które się proponuje. Często jest także mało znany samym kapłanom, którzy przecież jako pierwsi powinni je znać i proponować.
Cudownie jest móc przekazać coś na temat naszej formy życia konsekrowanego, na temat daru, który dał nam Pan, nie dla nas samych, lecz dla dobra Kościoła i ludzkości według niezbadanego Boskiego planu, z którym każdy chrześcijanin współdziała w inny, lecz zawsze skuteczny sposób.
Życie monastyczne, od swoich początków po dzień dzisiejszy, było zawsze szkołą świętości, naśladowaniem Chrystusa w sposób radykalny, aż po porzucenie wszystkiego, by nic nie przesłaniało Jego miłości. To Chrystus, Jego miłość, Jego wezwanie nas do tego popychają, byśmy doświadczyli, że sam Bóg wystarczy i abyśmy wyznawali ze świętym Franciszkiem i wszystkimi Świętymi: „Mój Bóg i wszystko moje!".
Co to jest życie konsekrowane? Naśladowanie Chrystusa w bliskości.
Zgodnie z treścią rad ewangelicznych, życie konsekrowane to stała forma życia, poprzez którą, dzięki działaniu Ducha Świętego, naśladuje się Chrystusa ubogiego, czystego i posłusznego według ustalonych zasad.
Oczywiście, życie konsekrowane nie jest jedyną drogą, ale dar, jaki składa się Chrystusowi z samego siebie jest sposobem przeżywania i doskonalenia faktu bycia chrześcijaninem: rzeczywiście już od chrztu jesteśmy poświeceni Bogu.
Naśladować Chrystusa w bliskości nie znaczy być lepszym czy bardziej hojnym, lecz wyruszyć w drogę, starając się, by Jego uczucia i Jego cnoty stały się programem i stylem naszego życia.
Podstawowym wymiarem naszego powołania do życia chrześcijańskiego jest posłannictwo. Rzeczywiście, jest to wymiar i linia przewodnia życia każdego człowieka, który chce być wierzącym w Chrystusa. Chrześcijanin jako taki jest wezwany do pełnienia misji, a to z kolei wypływa z powołania, jakie otrzymaliśmy. Kiedy Bóg napełnia nas swoimi darami, czyni to, ponieważ pragnie, abyśmy stali się ich hojnymi rozdawcami wobec naszych braci i sióstr.
W Bożym planie wobec człowieka nie ma daru, który mógłby on zatrzymać wyłącznie dla siebie; źle byłoby go stracić, zostać z pustymi rękoma. Misją staje się nasze osobiste współdziałanie z planem Boga, to nasze uczestnictwo opiera się przede wszystkim na naszej zgodzie na Osobę i plan, jaki sam Jezus otrzymał od Ojca; plan, który złożył teraz w nasze słabe ręce, dając nam mocne i milczące wsparcie Ducha Świętego: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam" (J 20,21).
